Volledig uitchecken is wel het slechtste wat je kunt doen
De doffe blik in je ogen worden met de dag leger. De kringen onder je ogen steken af tegen je inmiddels bruine huid. De laatste loodjes zijn het zwaarst. Mensen zeggen het, maar nu voel je het ook. De lijstjes worden afgerond: werk, schoolkamp, sportwedstrijden. En nog even die afspraken met vrienden voordat de helft in een muffe auto richting Frankrijk vertrekt en de andere helft zich tijdelijk opnieuw uitvindt op Bali. Alles komt tegelijk en je leeft langs elkaar heen. Maar het is geoorloofd: want rust komt straks.
Ongeacht waar je heen gaat, na vermoeide reis kom je aan. Je installeert, ieder zijn plek en ’s avonds een je eerste glas koude wijn. Je kijkt elkaar aan zegt: “Laten we het tijdens deze vakantie niet over werk hebben”.
Interessante gewaarwording
Na de eerste paar dagen daalt de rust in. De ruis valt weg en je hoofd voelt leeg. Geen deadlines, verwachtingen of collega’s die iets vragen. En ook al voelt het als vanzelfsprekend om op dat moment alles te laten gaan, precies op dat moment heb je twee opties:
- De struisvogel tactiek: Je houdt je vast aan de afspraak “we gaan het niet over werk hebben”. Je geniet van het moment. En over drie weken stap je weer precies dezelfde ratrace in.
- Je luistert naar wat er al langer speelt: de ruis is weggevallen en opeens zie je scherp wat je de rest van het jaar hebt genegeerd. Dit klopt eigenlijk niet.
Wat je wegduwt, ligt er met de herfstvakantie weer
We zijn geneigd om voor de struisvogel tactiek te gaan. De constatering “Dit klopt eigenlijk niet”, is nog te groot. Te groot om in één vakantie op te lossen. Dus wat doen? We rationaliseren het weg: ik ben gewoon moe, iedereen heeft dit en na de vakantie ben ik er weer helemaal bij. En voor je weet is diezelfde vakantie weer voorbij. Zit je er weer in en werk je naar de volgende vakantie toe. Niet alleen om bij te komen, maar om hetzelfde gevoel weer te negeren.
En dat is precies het probleem. De inzichten krijg je niet op een doordeweekse dag. Niet tussen vergaderingen, deadlines en to- do lijsten door. Niet in het weekend als je wilt uitrusten of met anderen bezig bent. Er is geen ruimte om afstand te nemen en eerlijk te kijken. Daarom is er maar één moment waarop je dit wel scherp kunt krijgen: de momenten dat je er echt uit bent.
Vakantie is bij uitstek het moment waarop je kan achterhalen wat er echt aan de hand is. En om dit kleiner te maken dan het voelt.
In drie stappen begrijpen wat er niet klopt
Alles wat je wegstopt komt terug. Vroeg of laat moet je een antwoord vinden. Niet groots, levens verandert of met een compleet nieuw plan. Maar klein; in begrijpen en daarna in wat je doet. Met deze 3 stappen kom je tot de kern:
Stap 1: Achterhalen waar het schuurt
Als het niet klopt, lijkt alles niet te kloppen. En als het goed lijkt alles goed te gaan. Maar dit is niet de realiteit. Er zijn altijd dingen die energie kosten en energie opleveren. Als het in balans is, lijkt het goed te gaan. Wanneer het energie lekkende de overhand neemt, dan voelt het alsof alles slecht gaat. Dus in plaats van de grote vraag te stellen “Wil ik dit wel?”. Begin met:
- Van welke onderdelen van mijn werk, krijg ik energie?
- Welke onderdelen van mijn werk kosten structureel energie?
Hier zit je inzicht en daarmee een deel van je antwoord.
Stap 2: Een korte analyse op je eigen gedrag.
Wanneer we weten wat energie geeft en waar het lekt, dan denken we snel dat het extern gedreven is. Je manager, team of de organisatiecultuur. En ja, deze elementen hebben invloed op werkervaring. Maar zolang je blijft zitten waar je zit, heb je daar het minste invloed op. De eerste vraag die we onszelf moeten stellen is: welk gedrag laat jij zelf zien op onderdelen waar het structureel energie lekt?
- Zeg je ja terwijl je nee wilt zeggen?
- Ga je moeilijke situaties uit de weg?
- Overkomt de dag jou waardoor je prioriteiten oneindig zijn?
Dit is waar jou eigen invloed ligt en wat je straks al anders kan doen.
Stap 3: Wat je uitstelt, houdt je vast.
Wat je hebt opgeschreven is niet nieuw. Je wist dit al, je hebt het alleen vooruitgeschoven. En precies dat is het probleem. Niet het probleem zelf of dat je niet weet wat er speelt, maar dat je niets doet met wat je al weet.
Dus stel jezelf de eerlijke vraag: wat stel ik al te lang uit? Een gesprek dat je blijf vermijden, een keuze waar je omheen draait of een grens die je niet uitspreekt. Je hoeft niet alles in één keer op te lossen, maar je weet wel waar het zit.
Zolang je dat blijft uitstellen, blijft het energie kosten. Niet een beetje, maar continu. Dus maak het concreet: wat is het datgeen wat ik na deze vakantie wel ga doen? Niet groots of levens verandert, maar wel duidelijk.
Hier ontstaat beweging.
Hier begint het verschil
Je dacht dat je een groot probleem had. Iets wat je in één keer moest oplossen. Maar je ziet nu op papier dat het concreter is dan dat. Je weet waar het schuurt, wat jouw eigen aandeel is en wat je al te lang uitstelt. Dan rest nog één ding: wat doe je als je terug bent op kantoor?
Zolang je blijft denken en niet doet, blijft het gevoel hetzelfde. En zodra je één dingen wel anders doet, verandert er meer dan je denkt.
Bron: Het lef om te doen
Door: Damla Kartal
Damla Kartal is CMO/marketingdirecteur bij familiebedrijf totaalBED en werkt vanuit haar eigen onderneming als dagvoorzitter, spreker en podcasthost
